Pielęgniczka Ramireza zdobyła sympatię akwarystów z wielu powodów. Jednym z nich jest fenomenalny dar dostosowywania się do niemal dowolnych warunków, jakie zapewnimy jej w akwarium - o ile zmiana będzie stopniowa. Choć pochodzi z wody bardzo miękkiej i lekko kwaśnej, potrafi dożyć późnej starości w wodzie o pH powyżej 7 i twardości kojarzącej się z płynną skałą, czyli w tym, co zazwyczaj płynie z naszych kranów (co nie znaczy, że czuje się dobrze w takim środowisku). Można ją trzymać w stosunkowo niewielkich akwariach - para pielęgniczek Ramireza będzie czuła się komfortowo już w standardowym 54-litrowym zbiorniku, a przy odpowiednim zaaranżowaniu wystroju i kryjówek nawet w 40-tce. Do tego jest barwna, zwinna, i jak każda pielęgnica ma swój charakter i osobowość oraz zdolności rozpoznawania i kojarzenia na poziomie który śmiało można nazwać inteligencją. Nie jest niczym niezwykłym, że ryba ta rozpoznaje właściciela i podpływa do szyby na jego widok, kto zaś widział skomplikowane interakcje pomiędzy parami i pojedyńczymi osobnikami M. ramirezi nie ma co do ich inteligencji wątpliwości.
Chociaż powszechnie kojarzona z Amazonią, lasem deszczowym i biotopem wód czarnych, pielęgniczka Ramireza naprawdę pochodzi ze skrajnie odmiennego rejonu Ameryki Południowej - z llanos, czyli stepów w dorzeczu Orinoco na obszarze Wenezueli. a także wokół rzeki Meta na terenie Kolumbii, gdzie zamieszkuje strumienie, starorzecza i niewielkie jeziorka.
Większa część llanos znajduje się w prowincji Apure, ograniczona od północy wenezuelskimi Andami, a od południa i wschodu korytem Rio Orinoco. Właściwe tereny Amazonii, czyli dorzecza Amazonki i jej dopływów, rozpoczynają się w prowincji Amazonas, na południowym wschodzie Wenezueli.
Szczegółowe informacje na temat llanos i ich biotopu podane są w poświęconym im artykule. Tutaj wspomnę tylko, że w ciągu roku na tym obszarze wyróżnia się dwa skrajnie różne okresy: porę suchą, trwającą od listopada do kwietnia oraz porę deszczową, od maja do października. Powoduje to, że wiele ze zbiorników wodnych na llanos ma charakter okresowy, czyli albo wysycha całkowicie w czasie pory suchej, albo też znacznie zmniejsza poziom wody i diametralnie zmienia jej skład. Jak można się domyślać, skrajnie zmienne warunki wymagają od mieszkających na tym obszarze ryb specyficznych przystosowań.
W wyniku długoletniego selekcjonowania i krzyżowania obecnie hodowane pielęgniczki Ramireza są dużo intensywniej ubarwione niż ryby żyjące dziko. Oprócz standardowej odmiany określanej powszechnie jako "German blue ram" wyhodowano też pielęgniczki z długimi, welonowymi płetwami, odmianę "złotą", pozbawioną barwnika - melaniny, oraz białą, albinotyczną. Wydaje mi się, że ani rybom, ani akwarystom to ulepszanie nie wyszło na dobre. Stonowane kolory pielęgniczek z llanos były - według mnie - znacznie bardziej naturalne i wcale nie mniej przez to efektowne. "Poprawiona" akwariowa pielęgniczka Ramireza jest może bardziej kolorowa, ale nieco mniejsza i o wiele bardziej delikatna i narażona na infekcje niż pierwsze osobniki odłowione przez Blassa i Ramireza.
źródło:http://info.biotopy.pl/artyku%C5%82y/Piel%C4%99gniczka_Ramireza
wystarczy poszukać
a obrazek(załączony) to tak na przyszłość 
